از ویفل تا ویفر!

قرن‌ها پیش در کشورهایی مانند هلند و انگلیس برای ایجاد طعم و شکلی متفاوت از خوراکی‌هایی که با نوشیدنی‌های عصرانه می‌خوردند، خمیر بسیار نازکی را درون یک وسیله‌ی انبرمانند گرد که قطری حدود 7 تا 10 سانتی‌متر داشت، پهن و پس از فشردن قاشقک‌های انبر روی یکدیگر و قرار دادن آن درون تنوری داغ، بیسکویتی ترد، نازک، خشک و شیرین را تولید کردند. این بیسکویت که شبیه کیک‌های گرد صبحانه بود را “ویفل” می‌نامیدند.

با گسترش این نوع از بیسکویت در کشورها و شهرهای دیگر، در هر منطقه تغییراتی در ترکیبات بوجود آمد. مثلا فرانسوی‌ها برای بهتر کردن طعم ويفل، از عسل به جای شکر استفاده می‌کردند يا اينکه با استفاده از روغن‌های مختلف و کم و زياد کردن ميزان آن، حالت شکنندگی ويفل را افزايش می‌دادند و همين کار باعث افزايش علاقه‌ی بيشتر بچه‌ها به اين خوراکی خوشمزه می‌شد.

ویفل‌های سنتی کم‌کم با افزودن انواع طعم‌های میوه دراوایل قرن 16، شکل تازه‌تری به خود گرفت و با نام “ویفر” به مردم سراسر دنیا شناسانده شد.

توليد صنعتی اين محصول براي اولين بار در سال 1860 ميلادی و درآمريکا آغاز شد. مردم در آن زمان، دور يک دستگاه بزرگ که بخار زيادی از خود توليد می‌کرد جمع شده بودند و با تعجب می‌ديدند که يک نيروی غيرانسانی می‌تواند برايشان چنين دسر خوشمزه‌ای را تهيه کند. آن‌ها توليد ماشينی ويفر را شبيه يک معجزه می‌دانستند!

به اين ترتيب توليد انبوه و صنعتی ويفرها به شکل امروزی‌شان در دنيا آغاز شد. شکل جدید و محبوب این بیسکویت، همراه با کرم‌های طعم‌دار متنوع است که در کنار انواع نوشیدنی‌ها و دسرهایی مانند بستنی سرو می‌شود.

نوشته های مرتبط

دیدگاه خود را ارسال کنید