کراکر، فاتح دریا و خشکی

بیسکویت کرارکر به دلیل ماندگاری بالا، ابتدا میان دریانوردان و پس از طعم‌دار شدن میان همه مردم محبوب شد

کراکر نوع خاصی از نان یا بیسکویت است که بیشتر با نمک و گاهی با سبزیجات، دانه‌های خوراکی یا پنیر، طعم‌دار می‌شود. این مواد ممکن است با خمیر کراکر مخلوط شوند یا فقط روی آن پاشیده شوند. به خصوص نمک را در سایز درشت روی آن می‌پاشند ک به زیبایی آن نیز می‌افزاید. ویژگی شاخص کراکرها ماندگاری بسیار بالای آن‌هاست؛ زیرا در فرآیند طبخ، آب آن به صورت کامل تبخیر می‌شود و هیچ گونه محیطی برای فعالیت قارچ و رشد کپک باقی نمی‌ماند.

کراکر را می‌توان به تنهایی، به‌ عنوان تنقلات یا میان‌وعده صرف کرد. همچنین می‌توان آن را به جای نان در وعده‌های غذایی به کار برد. کراکر برای بعضی غذاهای آبکی مانند سوپ، فیلر (پرکننده) خوبی محسوب می‌شود. همچنین می‌توان روی آن را با مواد مختلفی پر کرد و به عنوان پیش غذا روی میز اردور گذاشت. بر روی آن می‌توان پنیر، قطعات گوشت، سس‌های غلیظ، یا مواد نرم‌تری چون مربا، کره یا کره‌ی‌ بادام‌زمینی گذاشت.

انواعی از کراکر که کم‌نمک‌تر و ملایم‌تر هستند در فرآیند تِست و سنجش مواد غذایی مورد استفاده‌ی داوران قرار می‌گیرند. داوران آن را بین تِست دو غذای متوالی برای پاک‌کردن دهان از مزه‌ی قبلی مصرف می‌کنند.

کراکرها در ایالات متحده بسیار محبوبند. هر سال بیش از ده میلیارد دلار کراکر در این کشور به فروش می‌رسد. اما نقطه آغاز این تجارت پرسود و خوش‌مزه کجاست؟

پیدایش کراکر

اولین کراکر در سال 1792 در ایالت ماساچوست آمریکا طبخ شد. جان پیرسون (John Pearson) به دنبال فرمولی بود که ماندگاری بیشتری داشته باشد تا آن را جانشین بیسکویت‌های رایج دریانوردان کند. او سرانجام تنها با مخلوط کردن آب و آرد و طبخ زیاد آن به محصولی رسید که آن را نان پایلوتِ پیرسون (Pearson’s Pilot Bread) نامید. این محصول بعدها به بیسکویت دریا (sea biscuit) مشهور شد. این بیسکویت‌‌ها به دلیل این که عاری از رطوبت بودند و ماندگاری بسیار بالایی داشتند، در میان دریانوردان بسیار محبوب شدند.

در سال 1801، باز هم در ماساچوست، وقتی جوزایا بنت (Josiah Bent) حواسش پرت شد و این بیسکویت‌ها را سوزاند، آن‌ها صاحب نام تازه‌ای شدند. نامی که تا امروز بر رویشان مانده‌است و در سراسر جهان استفاده می‌شود؛ یعنی کراکر. یکی از معانی لغت کراکر(cracker) در زبان انگلیسی، ترقه است. بیسکویت‌های دریایی جوزایا بنت وقتی سوختند، ترکیدند و صدای بلندی شبیه صدای ترقه ایجاد کردند. به همین خاطر بنت نام کراکر را بر روی آن‌ها نهاد.

جوزایا بنت همچنین اولین کسی بود که، کراکرها را به عنوان تنقلات وارد بازار کرد. تا پیش از آن، این نوع از بیسکویت فقط به عنوان جیره‌ی دریانوردان تولید می‌شد. او می‌دانست که برای عرضه به بازار باید طعم آن را بهبود بخشد تا محبوبیت بیشتری پیدا کنند. تلاش‌های او سرانجام به پیدایش کراکر‌های نمکی انجامید که نسبت به بیسکویت‌های پیرسون طعم بهتری داشت.

در سال 1810 تجارت بنت سرشار از سود بود و سرانجام امتیاز این محصول، توسط کمپانی ملی بیسکویت آمریکا (Nabisco) خریداری شد.

چرا کراکر ها سوراخ دارند؟

روی سطح کراکرها پر از سوراخ های ریز نزدیک به هم است و وجود این سوراخ ها صرفا جنبه زیبایی ندارد. بلکه آنها به دلایل مشخصی ایجاد می‌شوند. این سوراخ ها در طول فرآیند پخت به بخار آب اجازه خروج می‌دهند. این امر باعث میشود که لایه بالایی بیسکویت بر اثر پف‌‌ بالا نیاید و سطح آن صاف بماند.

هرچه قدر این سوراخ‌ها به هم نزدیک‌تر باشند سطح کراکر صاف‌تر می‌ماند. اما اگر بیش از حد به هم نزدیک باشند، موجب می شود که کراکر خیلی خشک و سخت شود. این سوراخ ها همچنین بیسکویت را تردتر و شکننده‌تر می‌کنند.

نوشته های مرتبط

دیدگاه خود را ارسال کنید